Kampjes, kampjes en… kampjes

De lente begon goed, de eerste drie weekenden van april waren  voor kampjes. Het begon met het Regiokaderkamp (3 t/m 5 april). Deze zou eigenlijk bij De Havik gehouden worden, maar door een dubbele boeking moest een nieuwe locatie gezocht worden. Bij ons was er nog genoeg ruimte, dus werd het kamp bij Look-Wide gehouden. Vrijdagavond kwamen al een paar mensen om alles “voor te bereiden”, het was erg gezellig bij het kampvuur :). Zaterdagochtend kwamen de kinderen, alleen de PLs en APLs, maar wel van veel andere groepen uit de regio. Zondag gingen ze weer naar huis en daar tussen was het een erg geslaagd kamp! Hier staan mijn foto’s en ook Cor heeft foto’s gemaakt.

Het weekend daarna was Pasen en dus tijd voor de Hikes, interesse- en trapperskampen, beter bekend als HIT (10 t/m 13 april). De Havik organiseert daar de Juniorzwerfhike en aangezien ik ook Havik ben was ook ik daar. De Juniorzwerfhike is een hike voor kinderen die nog niet eerder of vaak gehiked hebben, ze leren daar het kompas te gebruiken, kaart te lezen, coördinaten te gebruiken, tent opzetten en koken op een gasbrandertje. Onderweg komen ze allerlei leuke posten tegen, waar ze onder andere water moeten oversteken of knakworsten koken. ’s Avonds zetten de kinderen hun tentje op en maken ze hun eigen eten klaar en doen we nog een spel. Het weer dit jaar was echt geweldig en de kinderen ook, dus ook weer een erg geslaagd kamp. Zie hier voor de foto’s.

Het laatste kampje in april was Kleintje NPK (18 en 19 april). Het oefenkampje voor het Noordelijk Pinksterkamp, dat eind mei is. Ook nu hadden we weer geweldig weer. De kinderen oefenen met het opzetten van de tenten, het bouwen van de keuken en de vuurtafel, afgewisseld met een spel. De tenten stonden snel en strak, ook de kampeervaardigheidsmensen van NPK, die zondagochtend even kwamen kijken en tips geven, waren er goed over te spreken. Mijn complimenten dus! De keukens en vuurtafels konden beter, maar waren ook niet slecht. Zaterdagavond hadden we nog een last-minuteverrassing, Laura kon niet naar het kampje omdat ze de ster in een musical was. Dit konden we natuurlijk niet voorbij laten gaan en dus hebben we de dames meegenomen naar het buurthuis waar de voorstelling was en genoten van een erg leuke show! Al met al weer een erg gezellig kamp.

Voor april waren dit de kampjes, maar ook in mei staan er drie op de planning. 14 mei vertrek ik naar Walchsee voor een seminar van de Kurokumo Bushido Academie, samen met onze duitse vrienden. Het weekend daarna krijgen Onno en ik kamptraining, want officieel kunnen we dat nog niet volgens Scouting Nederland en daarna is het Noordelijk Pinksterkamp. Ik kijk nu al uit naar deze serie kampen!

Spontaan pionieren met padvindsters

Als blijkt dat het geplande hoofdthema van de opkomst minder lang duurt dan verwacht, wat doe je dan? Juist! Pionieren! Het grote pionierboek erbij, het kader uitleggen hoe ze het beste een familieschommel kunnen bouwen en hopen op een veilige constructie :-).

Het resultaat was er eentje om over naar huis te schrijven, binnen anderhalf uur hingen we de schommel in de constructie, er hoefde slechts een sjorring over na controle van ons, de rest was allemaal stevig genoeg! Nogmaals mijn complimenten voor dit goede werk!

Hier ook de foto’s.

Eurosonic/Noorderslag

Op dit moment zit ik op de basis-EHBO-post van Noorderslag, leuk wat voor klusjes je kan krijgen als je je diploma hebt gehaald :).

Gister was ik deel van een loopteam op Eurosonic en daar werden Gerard en ik waarrempel geinterviewd door een meisje van 3voor12, lees het stukje hier (mirror)!

Postfix Relay Recipient Maps

A friend of mine, whose server acts as secondary mailserver for my domains, suggested I read http://macnugget.org/projects/postfixrelaymaps/ and proposed to implement it to reduce spam by refusing mail for non-existing users. For the specific ideas I recommend you read the article.

The solution offered did not match my situation, so I had to modify it a bit. The first problem was that the original script parses only /etc/passwd and the aliasfiles of Postfix itself. I also have virtual aliases and multiple domains, so I modified it to parse those too, you can download it here (parse_relays.pl.gz). At that moment I was thinking about how to automate it further.

The original script uses scp to transfer a generated file and the database generated from that to the secondary mailserver. It checked if there were any changes before doing that though, this meant that if I were to automate that, it would be with a crontab and thus polling. Luckily there are more efficient methods in Linux: inotify.

Inotify is a kernel-subsystem which can watch files for events, like opening, writing and closing and it does this without polling! I installed inotify-tools and use the inotifywait tool to watch a couple of files, if they are altered the shellscript continues running and will parse the files and send the result to the secondary mailserver, where a new database will be generated.

#!/bin/sh
 
FILES="/etc/passwd /etc/aliases.db /etc/postfix/aliases.db \
        /etc/postfix/virtual.db /etc/postfix/domains"
 
case "$1" in
    start)
        echo "Starting Postfix Relay updater."
        /root/bin/update_relays.sh &
        exit
        ;;
    stop)
        exit
        ;;
esac
 
while true; do
    # Wait for filemodifications
    inotifywait -qqe MODIFY ${FILES}
 
    # Sleep half a second to prevent bashing
    sleep 0.5
 
    # Send the file to the secondary mailserver
    /root/bin/parse_relays.pl |
        ssh -qTi ~/.ssh/postfix_relay user@mail2.example.org
done

To automate the transfer to the secondary mailserver, I generated a ssh-key on the primary (ssh-keyget -t dsa -f /path/to/key). The public-key part of this key should be transfered to the secondary mailserver and placed in ~/.ssh/authorized_keys, prepended by something like from="1.2.3.4",command="/home/user/bin/receive_relays.sh",no-port-forwarding,no-X11-forwarding,no-agent-forwarding,no-pty.

receive_relays.sh is executed at the moment an ssh-connection comes in which authenticates itself with the generated key. It places everything from stdin in ~/.relay/relay_example_org and runs postmap on it.

#!/bin/sh
 
RELAY_FILE="/home/user/.relay/relay_example_org"
 
# Update the file
cat >${RELAY_FILE}
 
# Create the Postfix database
/usr/sbin/postmap ${RELAY_FILE}

If Postfix is configured correctly (see the part about relay_recipient_maps in above article) all should be well and completely automated!

EHBO

Vanavond had ik mijn EHBO-examen en wonder boven wonder heb ik het gehaald \o/. Net als de rest van de groep, trouwens! Dus, kom ik je al bloedend of buiten bewustzijn tegen op straat, ik zal een serieuze poging wagen je levend het ziekenhuis in te krijgen ;).

Gerrit en Annemieke van de MES Groningen & Drenthe, bedankt! Jullie lessen hebben ons echt erg goed op het examen en hopelijk ook op de praktijk voorbereid!

Bromtol - Rap een rijmpje

Voor het Sinterklaasfeest van de padvindsters van Look-Wide had ik een Hip-Hop/R&B-achtig nummer gemaakt als surprise. Helaas kan ik niet rappen, ook niet na 20 keer opnieuw proberen :-P.

Download: Bromtol - Rap een rijmpje

Van palen tot blijdes

Men neme acht vier-meterpalen, twee twee-meterpalen, twee meterpalen en een zes-meterpaal, een aantal lengtes touw, het kader van de padvindsters van Look-Wide, wat melige leiding en een ochtend waarop men veel te vroeg is opgestaan. Hussel het wat door elkaar en dan krijgt men:

Oh ja, de rechter blijde is voor sommige van de padvindsters het eerste pionierobject waar ze aan meegeknoopt hebben, dat lijkt me toch wel een opmerking in hun curriculum vitae waard ;-).

Om alles nog enigszins te kunnen verantwoorden, lees dan dit stukje geschiedenisles op wikipedia.

Natuurlijk zijn er ook foto’s gemaakt, die zijn hier te bekijken!

Het zomerkamplied!

Aan het eind van zomerkamp had ik al beloofd het lied online te zetten, hier is hij dan:

Look-Wide ging op kamp
Dat werd bijna een ramp
We zijn neergestort
Hele vliegtuig aan gort

Wat een gestress
Voor onze Tess
Ze mag geen mobiel
Is dat toch niet debiel?

En voor Romée
Viel de hike ook niet mee
Met een blaar op je teen
Wil je nergens meer heen

Zoals iedereen weet
Had Ellen een date
Met een leuke vent
Uit Pu-hur-murend

Nienke was stout
Maar dat was Tess haar fout
Ze sliep buiten de tent
Als een echte vent

Laure is al weg
Voor ons is dat pech
Want ze had van hout
Een jacuzzi gebouwd

Caroline ging naar bed
En dat was geen pret
Want ze had geen mat
Die had de leiding gejat

Lineke meid
Dat weet je geheid
Hoef je niets van te vrezen
Ze is toch aan het lezen

Tessa haar das
Geen idee waar die was
Maar, jongens, wat gek
Hij hing om Sjoerd z’n nek

Om Chantal d’r nek
Hangt wel een maar wat gek
Is niet bruin met groen
Wat gaan we daar nou mee doen?

Milou wordt PL
Want zij draag haar das wel
Zoals het hoort
En de rest is gestoord

Hanneke was wat dom
Ze dacht dat het kon
iPod op het vuur
Want hij is toch niet duur

Monique zei gewoon
Ik heb geen telefoon
We stonden versteld
Toen ze toch werd gebeld

Ida’s vlieger-maak-plan
Daar kwam niet zoveel van
Hij kwam niet van de grond
Omdat ze geen tape vond

Voor vuur was ze bang
Maar dat duurde niet lang
Brigitt stookte vuur
Dat brandde een uur

Inger zet koffie
In haar Scoutingkloffie
Maar ze is weggegaan
Nu heeft Tess weer haar baan

Zomerkamp 2008

Dit jaar zijn we met de padvindsters van Look-Wide naar labelterrein Bieslandse Bos gegaan. Dit is een terrein dat tussen Nootdorp en Pijnacker ligt, zo’n tien kilometer van Delft. Op naar het zuiden des lands dus!

Frank kon helaas niet mee, omdat zijn vriendin toen nog hoogzwanger was, ze is inmiddels bevallen van een geweldig klein kereltje genaamd Elliot! Daarom moesten Onno en ik er wat leiding bijvragen. Mijke zei vrijwel meteen ‘Ja!’, want ze miste Scouting best wel. Helaas kon niemand anders van de stam de hele week. Gelukkig wouden Sjoerd en Carolijn van De Havik wel mee! Op donderdag zou Mijke afgelost worden door Robert, onze sherpabegeleider. Natuurlijk zijn er nog wel stammers wezen helpen, Margreke was er van maandag tot en met donderdag en Ellen en Sarah kwamen postzitten bij de hike op dinsdag en woensdag.

De dames hadden allemaal een brief gehad waarin de luxueuze vakantie werd aangekondigd, met z’n allen naar een prachtig tropisch eiland. De Nederlandse Spoorwegen hadden speciaal voor ons een vliegtuig naar station Groningen laten komen, een vliegtuig dat zou opstijgen van de rails. Het was allemaal te mooi om waar te zijn: Het NS-vliegtuig stortte neer en de padvindsters en reisleiding waren gestrand op een onbewoond eiland! Maar was het eiland wel onbewoond?

Nadat ze van hun crashsite in Nootdorp naar het terrein gelopen waren, moest natuurlijk het kamp opgebouwd worden, de kinderen zetten hun tent op en de leiding ook. De leiding kookte rijst met een lekkere kerriesaus. Na het corvee verkenden we het kamp en eindigden we de dag rond het vuur.

Zondag moesten de keukens gebouwd worden, want de rest van de week zouden ze zelf koken. We wouden ook een nieuw type tafelvuur proberen en dat ging helemaal goed! De keukens zelf stonden niet zo stevig, maar het is dan ook geen NPK :-). Wij bouwden de zitplaats en ruimden de boogtent op.
Terwijl de kinderen bezig waren met hun keukens en vuurtafels, vonden wij het tijd om eens een projectje uit het grote pionierboek te gaan bouwen. Het enige echt leuke wat er in stond was een blijde (een soort katapult), welke redelijk goed gelukt is, al hebben we wel wat verbeterpuntjes bedacht :-). Zo was de leiding dus ook redelijk zoet en konden de dames rustig doorbouwen.
Om een uur of vijf konden de dames beginnen met stoken en daaruit bleek dat het nieuwe ontwerp van de vuurtafels prima werkt! De dag werd ’s avonds weer rond het vuur afgesloten, dit keer met marshmallows erbij.

De volgende dag was de reisleiding in paniek! We wisten niet meer wat we moesten doen en de padvindsters moesten zelf maar wat bedenken. Het kader kreeg de leiding en ik moet zeggen dat ze het prima deden. We kregen netjes ontbijt en gedurende de ochtend bedachten ze dat we het grote ruilspel gingen doen in Pijnacker. Sjoerd en ik zijn na de lunch de hike gaan uitzetten, dus veel heb ik er niet van meegekregen. Na wat rondgezworven te hebben door het toch wel mooie stukje groen tussen Rotterdam, Den Haag en Delft gingen we weer terug naar het kamp.
De rest was ook weer terug en ze hadden ook al boodschappen gedaan voor hun eigen eten, traditioneel iets met opwarmpoffertjes, kaassoufflés of vissticks en soms wordt er nog aan iets groens gedacht. Zelf moesten we maar het goede voorbeeld geven en, na gebeld te hebben met de primitief-koken-guru van de Havik, maakten een mooi pakketje van vis, met aardappels en groenten in aluminiumfolie en dan lekker stoven op de hete kolen, het duurt even, maar dan heb je ook wat!
Na het avondeten waren we plotseling Onno en een hele zooi dames kwijt, die bleken het erg gezellig te hebben bij de buren, Lamoraal van Egmond, een groep uit Purmerend.
Toen het donker werd was het tijd voor het eerste avondspel van de week. Eerst een spel waarvan ik de regels voor vorig zomerkamp al eens van internet bij elkaar had geraapt, misschien dat ik die nog een ga uitschrijven. Daarna deden we het vuurtorenspel, wat wel erg spannend was in het donkere bos! De kinderen waren druk bezig, dus Sjoerd en ik gingen het bos maar door op zoek naar dood hout, wat er genoeg stond! Als verrassing mochten de dames dit nog mee terug tillen naar het terrein :-).

Dinsdag kwam de reisleiding tot de conclusie dat we toch de omgeving maar moesten verkennen en dus werden alle passagiers er op uitgestuurd. De route leidde ze langs drie posten Delft in, waar ze nog twee posten kregen. Helaas zijn de padvindsters erg trouw aan hun tradities en liepen ze na post een al fout. Gelukkig heb ik ze toch allemaal op post twee langs gehad en ook post drie hebben ze gevonden, al duurde het allemaal wat langer dan we hadden ingeschat. Na post drie liep de route tot de ring van Delft, waarna ze door antwoorden te vinden op een aantal vragen door de stad heen werden geleid. ’s Avonds rond een uur of zeven kwam eindelijk het laatste groepje ook aan bij het Kruithuis, wat een van de mooiste scoutinggebouwen is die ik heb gezien!
Na een lekker portie patat met wat erbij moest ook hier het kamp opgebouwd worden, we gingen slapen onder een zeiltje! Gelukkig voor de dames deden wij dat en mochten zij spelen in en om het water. De dag werd weer traditioneel afgesloten om het vuur en deze keer ging ook veel van de leiding al vroeg op bed.

De volgende ochtend was het weer vroeg op, want er moest natuurlijk ook weer terug gelopen worden. Dit keer kregen ze een kaart en coördinaten, het was een zwerfhike, dus ze hoefden niet alle posten bij langs te gaan. De meeste groepjes liepen redelijk goed, al deden ze er weer iets langer over dan verwacht. Behalve het groepje van Nienke en Hanneke, die hebben waarschijnlijk de kaart op de kop gehouden, want ze liepen helemaal tot het bordje Den Haag voordat ze doorhadden fout te zitten.
’s Avonds was er een gemeenschappelijk kampvuur, met de jongens uit Purmerend en de duitse groep die ook op het terrein stond. Erg gezellig, al was er soms een beetje verwarring, vooral tussen de duitse en nederlandse groepen. Wel werd hier duidelijk dat er een romance aan het opbloeien was…

Nu we zo dicht bij de kleinste stad van Nederland zaten konden we het natuurlijk niet maken die te gaan bezichtigen, dus donderdagochtend in een colonne naar Pijnacker en met de metro en de tram naar Madurodam! De dames kregen een daar speurtocht, maar of ze daar nou mee bezig waren of niet, ze hebben zich het grootste deel van de dag wel vermaakt daar.
Tegen een uur of vijf waren we weer terug, tijd voor stoken, koken en corvee. Ze waren allemaal heel moe, dus werden de kids vroeg op bed gestuurd. Helaas ging niet alles van een lijen dakje: Het nieuwe vriendje van Ellen was niet heel subtiel met het kamp binnen sluipen, dus die werd weggestuurd.
Ondertussen druppelden vrienden van Margreke binnen in het kamp, want zij zouden meedoen aan het nachtspel dat ze bedacht had. Verkleed als eilandbewoners, een dronken piloot, een ninja, een verdwaalde schipper en nog wat karakters trokken zij en wat leiding het bos in. Even later werden de kinderen wakker gemaakt en ook het bos ingestuurd, met als doel onderdelen van het vliegtuig bij elkaar te vinden, zodat we deze konden gaan repareren.
Hierna was het weer snel het bed in, helaas kwam er zoveel lawaai uit de tent van Tess en Nienke dat Onno maar besloot Nienke buiten de tent, achter de boog te leggen. Na een paar uur heb ik haar maar weer wakker gemaakt en de tent in gestuurd, maar goed ook want later in de nacht zou er wat regen vallen.

Vrijdagochtend begon relaxt, vandaag zouden we alvast een hoop af gaan breken en in gaan pakken.
Dus keukens tegen de grond en tafelvuren uit elkaar gehaald. ’s Middags hadden we wel zin om te gaan zwemmen, maar niet in de plas, ‘die was vies’ volgens enkele luidruchtige PLs. Dan maar naar het zwembad in Pijnacker. Helaas was dit van korte duur, na een uurtje plezier in het water werden we er alweer uit gestuurd, de lokale schooljeugd moest zwemmen. Tot overmaat van ramp vielen ook de douches nog eens uit, dus werden we afgespoeld met emmers water die het personeel aansleepte.
Omdat de keukens en tafelvuren al afgebroken waren, bakte de leiding pannenkoeken, veel werk, maar wel erg lekker! Daarna kregen de dames wat tijd om hun stukjes voor de bonte avond voor te bereiden. De tenten werden daarna ook afgebroken, deze nacht werd er in de buitenlucht geslapen.
De bonte avond was een succes, samen met Purmerenders was het erg gezellig. Er werd gezongen, gedanst, toneelgespeeld en op den duur vlogen er zelfs een paar waterbalonnen door de lucht! Maar het hoogtepunt was toch wel de sluitende act van de leiding! Stiekem hadden Carolijn, Onno en ik geoefend met fakkels en gaven daarmee een vlammende show weg! Ook hadden we een lied geschreven over het wel en wee van de meisjes tijdens kamp.
Aan het eind van de avond namen we eerst de PLs en APLs mee terug naar het kamp, maar ze kwamen niet meer terug! Stiekem hadden we al een dropping voorbereid (de leiding van de Purmerenders wou wel rijden), iets waar ze al het hele kamp om zeurden! Nadat we de oudsten gedropt hadden, brachten we ook twee andere groepjes weg. Het groepje van Lineke, dat als tweede was gedropt, was als eerste terug, maar zij waren ook het minst ver weg gedropt. Daarna kwam ook het groepje van Chantal en Milou binnen, zij waren vlak bij de oudsten gedropt en waren ze onderweg zelfs tegen gekomen! Daarna werd het een lange wacht en begonnen we ons toch wat zorgen te maken. Rond een uur of vier ging Carolijn op de fiets kijken waar ze bleven, maar kon niks vinden. Even nadat ze terug was ging ik ook maar even kijken, in Pijnacker kwam ik ze tegen. Tess had last van d’r voeten en ze waren hier en daar expres omgelopen, hadden geslapen op een rotonde, enzovoort. Om een uur of vijf konden we allemaal gaan slapen, al was Onno net weer wakker. Ook hij kroop even later tussen de bagage om nog wat bij te slapen.

Zaterdagochtend heeft Onno de dames verteld dat de leiding die nog in de tent sliep niet voor tien uur wakker gemaakt mocht worden, want we zouden heel er boos op ze zijn dat ze er zo lang over gedaan hadden. Om tien uur moest de zitplaats afgebroken zijn en moest er koffie voor ons gezet zijn. Wonder boven wonder hebben ze netjes gedaan wat er gevraagd was! Onno was het busje aan het ophalen in Den Haag en zonder leiding, nou ja, de PLs en APLs hebben het prima gedaan, hebben de dames alles netjes opgeruimd, ons lekker laten slapen en rond 10 uur ons een lekker bakje koffie bezorgd! Dat is nog eens prettig wakker worden!

De bagage en Robert werden eerst in het busje geladen, Onno bracht dat naar het station toe, zodat we daar niet mee hoeften te slepen. Daarna laadden we snel het busje in en gingen we op pad naar het station van Nootdorp. Carolijn fietste vooruit en later ik ook, om even te kijken wat de beste route zou zijn. Bij het station aangekomen was er geen teken van bagage of Robert te bekennen! Wat bleek, Onno had slim nagedacht en alles bij Pijnacker neergelegd, want dat was minder ver lopen. Sjoerd en ik vonden het echter logischer om naar Nootdorp te lopen, omdat we daar ook aangekomen waren. Helaas hadden we dit niet even overlegd. Dus Carolijn en ik gingen met de eerste tram naar Pijnacker, raceden daar alle bagage naar het perron, wat nog best intensief was, want het perron lag 5 meter lager dan de bagage, dus waren er trappen. Gelukkig lag alles er op tijd en kwam de metro aangereden. Helaas stopte die 100 meter voor onze stapel en begonnen we dus maar heen en weer te rennen. Gelukkig wou hij even later wel een stukje doorrijden. Al met al een behoorlijke fysieke training, maar alles lag in de trein en in Nootdorp stonden de dames klaar. Natuurlijk kon dan nog niet alles goed gaan, Carolijn was zo slim geweest haar fiets mee te nemen in de metro, ik had die echter in Nootdorp laten staan, op het verkeerde perron. Dat werd dus nog een sprint, die niet had gehoeven, want de machinist ging niet op me wachten. Een trein later kwam ik dan ook aan in Den Haag, de dames hadden ondertussen wat inkopen kunnen doen in de lokale Albert Heijn en even later zaten we allemaal in de trein. De reis terug naar Groningen was lekker rustig, iedereen was uitgeput van de week en de dropping tot diep in de nacht hielp natuurlijk ook niet mee. In Groningen aangekomen stonden de ouders al te wachten, verdwenen de kids snel en konden wij ook naar huis.

Oh ja, natuurlijk moet ik Laure en Romée nog feliciteren, als enige twee hebben zij alle totemopdrachten gedaan! Hun tipibar was gebouwd met een van de beste driepoten die ik van de dames heb gezien en ik moet ook eerlijk zeggen dat hun Jacuzzi geweldig was, vooral omdat ze lekker warm water voor me ophaalden!

Alle foto’s zijn te zien op http://gallery.gnodde.org/Scouting/Zomerkamp 2008/.

West Highland Way

Alweer een maand geleden zijn mijn broertje en ik uit Schotland terug gekomen, waar we de West Highland Way hebben gelopen en nu zal ik er ook maar wat over schrijven.

We kwamen aan op het vliegveld van Edinburgh en van daaruit zijn we met de trein naar Glasgow gegaan. Daar hebben we een nachtje in een van de jeugdherbergen doorgebracht. De volgende ochtend gingen we vroeg richting Milngavie (wat trouwens uitgesproken wordt als mul-guy), het begin van de WHW.

Het duurde niet lang en we liepen door het schotse platteland, het was prachtig weer en het lopen ging gemakkelijk. Helaas sloeg het weer op het eind van de dag om en Rudy begon behoorlijk last van z’n voeten te krijgen. Dus bij de eerste camping die we tegen kwamen zijn we gebleven, slechts een paar kilometer voor Drymen.

Toen we wakker werden bekeken we de route en zagen dat Conic Hill aan de beurt was, de eerste echte klim, ten minste, voor ons rasechte nederlanders wel. Rudy had z’n twijfels of hij het ging redden en de kaart gaf ook een alternatieve route. We volgden echter de markering en die doet niet aan alternatieven, dus gingen we naar boven. Het was toch behoorlijk wennen om zo’n berg op te komen, maar eenmaal boven was het uitzicht echt geweldig en de klim zeker waard!

Na de afdaling liepen we vrijwel meteen Balmaha in, waar we in de inn onszelf trakteerden op een lekker kopje thee. Daarna liepen we verder naar de camping bij Milarrochy, waar we belaagd werden door de midges, hordes irritante kleine mugjes. Rudy kocht daarom maar een hoofdnet, ik was natuurlijk te eigenwijs daarvoor.

Na Milarrochy kwam een mooi stuk langs Loch Lomond en dwars over wat schiereilandjes. Deze dag gingen we niet zo ver lopen en waren we al vroeg bij de jeugdherberg in Rowardennan, te vroeg zelfs, want ze gingen pas om vier uur open. Dat werd dus een lange en zeer zware wacht in de pub een kilometer terug, waar ze gelukkig heel erg lekkere hamburgers hadden. Rustig dachten we daar na over of we de Ben Lomond nou wel of niet op zouden gaan en besloten dat uiteindelijk maar de volgende dag, onze eerste rustdag, te gaan besluiten, uiteindelijk hebben we dat maar niet gedaan.

Na de rustdag, Rudy’s voeten waren weer een beetje bijgekomen en mijn knie, die tijdens de rustdag wat begon op te spelen, het ook weer normaal deed gingen we verder langs Loch Lomond. Sneller dan verwacht kwamen we bij Hotel Inversnaid, waar we toen maar een extra lange pauze inlasten. Nadat we daar gelunchd hadden kwam, naar mijn mening, het mooiste stuk van de hele route: Een relatief ruig pad langs Loch Lomond door prachtige natuur. Door velen wordt deze etappe als de moeilijkste ervaren, maar ik vond het erg meevallen, daar moet ik wel bij zeggen dat we prachtig weer hadden.

Omdat het lopen zo lekker ging besloten we om door te gaan, voorbij Loch Lomond en te stoppen bij de camping bij Beinglass. Daar bleken we toch te hard gelopen te hebben en Rudy had weer behoorlijk last van blaren. Dat werd dus een tweede rustdag, helemaal geen ramp, want de faciliteiten waren hier goed, het meisje achter de bar erg gezellig en de schotten voor de bar ook.

Tijdens de rustdag kwamen we ook in gesprek met een gezellig duits stel, Jörg en Miriam, en later ook met een engels/schots stel, Ian en Janet. Jörg en Miriam zagen het ook wel zitten om een van Schotland’s bekendste en oudste inns te bezoeken, de Drovers Inn, deze avond was daar live muziek. Hier kreeg ik de grootste spareribs ooit voorgeschoteld! Dus mocht je er ooit nog komen, bestel dan alleen de full pack of ribs als je echt honger hebt :-)! De live muziek was leuk en voldaan keerden we terug naar de camping, alwaar ik nog een biertje dronk met de drie schotten van de vorige dag.

De volgende etappe zou ons over de helft van de WHW leiden. Onder een prachtige blauwe hemel door liepen we verder richting Crianlarich. De route liep niet door deze stad, maar boog er vlak voor richting Tyndrum. Een groot deel was redelijk saai, op een paar honderd meter afstand lag steeds de weg. Tot na Crianlarich, toen doken we de bossen in. Onderweg kwam we Jörg en Miriam nog tegen. Op de camping aangekomen vond Rudy dat we best in een hutje konden slapen, aangezien mijn matje lek was, vond ik dat geen ramp. Dit was ook de dag dat het EK begon, dus zochten we voor het avondeten een pub op met voetbal aan. Later die avond ging ik nog met Jörg een biertje in diezelfde pub drinken en de wedstrijd van Duitsland bekijken.

De volgende dag gingen we op pad naar Inveroran. In Bridge of Orchy kwamen we Jörg en Miriam weer tegen, waar we de rest van de etappe mee liepen. Op het hoogste punt van de route, vlak voor Inveroran, kwamen we ook Ian en Janet tegen, wat een erg gezellig laatste stukje lopen opleverde. Met z’n allen zetten we de tenten even na het hotel op, op een veldje langs een ondiep riviertje. Gelukkig is het weer goed, want het schijnt dat het daar kan overstromen als het erg veel regent. De maaltijd maakten we deze keer op de gasbrander, maar voor het biertje dwaalden we toch af naar het hotel, waar we ook, na enig slijmen bij de barvrouw, de voetbalwedstrijd op een heel klein scherm mochten kijken.

Toen we wakker werden, werden we getrakteerd op een geweldig uitzicht: laaghangende wolken om de bergen heen. Het weer begon goed, maar al snel werd het bewolkt. Het landschap waar we doorheen liepen was erg uitgestrekt en we waren gewaarschuwd dat als we van het pad af zouden wijken, dat we nog wel eens tot de knieën konden wegzakken. Gelukkig was het een breed pad :-).

Al snel werd het wat druilerig en toen Kings House in zicht kwam, we stonden toen nog boven aan het hoogste punt van de etappe, werd de wind ook erg hard. Met de wind kwam Rudy helemaal los en ik zat er een beetje doorheen. Eerder waren we Ian en Janet al tegen gekomen, die me verteld hadden dat ze warme chocolademelk hadden bij Kings House, dus daar aangekomen hebben we dat maar meteen besteld. Even later druppelden ook de andere twee stellen binnen, maar verslechterde helaas ook het weer. Bij Kings House is het alleen maar mogelijk om wild te kamperen, maar het veld was enorm ongelijk, sompig en de mensen die probeerden hun tent op te zetten waaiden zo’n beetje weg. Ian en Janet hadden lang van te voren al een kamer geboekt, maar Jörg, Miriam en wij hadden niet echt zin om te wildkamperen. Dus vroegen we de dame bij de receptie een taxi voor ons te regelen en gingen we naar de dichtsbijzijnde jeugdherberg, die avond hebben we voetbal, Nederland moest spelen, dus ik kon het niet missen, gekeken in een inn enkele kilometers lopen en ’s ochtends weer terug met de taxi naar Kings House.

Het was zover, de beruchte Devil’s Staircase stond op het programma. Het weer werd gelukkig snel beter en de pijn die ik aan de bovenkant van m’n voet had kon ik prima negeren. Het veenlandschap rondom Kings House maakte snel plaats voor bergen en ik keek echt uit naar de beklimming. Daar aangekomen begon het rustig, maar al gauw werd het stijler. Ik vind niet dat de Staircase niet helemaal zijn naam heeft verdiend, het is goed te doen, maar je voelt het wel in de benen.

De afdaling richting Kinglochleven was erg makkelijk en het uitzicht was geweldig, alleen het laatste stukje waar je echt het dal in gaat is erg vervelend, ook omdat hier om de haverklap bouwverkeer langs kwam. Hier begon ook mijn voet weer op te spelen, maar het was niet ver meer tot de camping. In het dorp hebben we wat gegeten en het voetbal helaas gemist.

Toen was het tijd voor de laatste etappe van de WHW, op naar Fort William! Met een paar pijnstillers op was het prima te doen, helaas was het pad enorm saai en het laatste stuk over de stoep langs de weg. Het einde van de WHW is direct naast een rotonde geplaatst, alsof ze je niet de stad zelf in willen hebben. Maar we hebben het gehaald! Honderdenvijftig (152 om precies te zijn) kilometer gelopen in negen dagen, niet slecht voor onze eerste echte lange wandeltocht.

Op de weg naar de camping kwamen we Ian en Janet tegen, die ons de tip gaven om even bij de Ben Nevis Inn te vragen of ze nog plek hadden. Dit zou enorm veel schelen in de afstand teruglopen, dus deden we dit en ze hadden plek! De Ben Nevis gingen we niet meer op, maar we hebben wel nog een gezellige avond met Ian en Janet gehad. Jörg en Miriam waren wel naar de camping gegaan en die zouden we waarschijnlijk niet meer zien.

De West Highland Way was gelopen, maar onze vakantie was nog niet voorbij. Ik zal hier echter niet veel woorden aan vuil maken, want eerlijk gezegd, en daar ben ik deze vakantie dus achter gekomen, vind ik steden bekijken veel minder leuk dan lopen door de natuur en mooie landschappen.

In Stirling hebben ze een jeugdherberg in een prachtig gebouw, hier hebben we twee nachten geslapen. Tijdens de volle dag dat we daar waren hebben we Stirling Castle bekeken.

Toen we daar net weg wouden gaan, hoorden we onze namen. Wat bleek, Jörg en Miriam waren ook net in Stirling en kwamen net het kasteel bekijken. Van hen hebben we dus ook nog even afscheid kunnen nemen. ’s Avonds hebben we Nederland - Frankrijk gekeken in een echte sportbar, waar ook veel fransen waren. Dat gaf toch wel enige voldoening :-).

Na Stirling gingen we naar Edinburgh, waar ze vele jeugdherbergen hebben en waar er ook vele van vol waren. Gelukkig vonden we een die nog plek had en waar we drie nachten konden blijven. Het was een lichtelijk alternatieve toko, maar wel gezellig.

In Edinburgh hebben we natuurlijk het kasteel weer bekeken, een erg afgezaagde whisky tour gedaan, maar de winkel die er bij zat is wel het Walhalla van alle whiskydrinkers, volgens mij zijn alle whiskies die in Schotland geproduceerd worden daar te verkrijgen en we hebben een tour gehad door het schotse parlement. Hier werd helaas mijn mes ingenomen door de politie, want die bleek illegaal te zijn in Schotland. Gelukkig deden ze niet moeilijk, want ik was toch maar een toerist.

De laatste poulewedstrijd van Nederland keken we in een gezellige pub. De bediening hadden we gedeeltelijk mee, ze waren niet allemaal voor Nederland, maar de leukste wel ;-).

En toen zat onze vakantie er weer op, terug naar Nederland, weer naar huis. Nog een paar dagen vrij om bij te komen en toen weer een hele week aan het werk voor het zomerkamp begon, maar daarover later meer.

Natuurlijk hebben we veel meer foto’s gemaakt, die zijn hier te bekijken en ook heb ik een SMS-log bijgehouden, die je hier kan zien.

Next Page →

• 
  

• Laatste berichten

  • Kampjes, kampjes en… kampjes
  • Spontaan pionieren met padvindsters
  • Eurosonic/Noorderslag
  • Postfix Relay Recipient Maps
  • EHBO
  • Bromtol - Rap een rijmpje
  • Van palen tot blijdes
  • Het zomerkamplied!
  • Zomerkamp 2008
  • West Highland Way

• Archief

  • mei 2009
  • februari 2009
  • januari 2009
  • december 2008
  • september 2008
  • augustus 2008
  • juli 2008
  • mei 2008
  • april 2008
  • maart 2008
  • februari 2008

• Rubrieken

  • Boeken
  • EHBO
  • Hattrick
  • Muziek
  • Opmerkelijk
  • Projecten
    • WMtemp
  • Scouting
  • Systeembeheer
  • Vakantie
  • Website

• Persoonlijk

  • Foto’s
  • Hyves
  • Waar is Peter?

• Scouting

  • HIT: Juniorzwerfhike
  • Scouting De Havik
  • Scouting Look-Wide

• Verenigingen

  • Kurokumo Bushido Academy
  • Sportclub UNO
  • SV Lewenborg

• Vrienden

  • Andy
  • Elfstone
  • Rudy

• LibraryThing